บันทึก 19 พฤษภาคม 2553

posted on 20 May 2010 04:01 by darkworldteam in Mylife
วานนี้ (19 พ.ค. 2553) ผมตื่นนอนเวลาประมาณ 9 นาฬิกาโดยประมาณ สิ่งแรกที่ผมคือเปิดคอมพิวเตอร์ ติดตามข่าวสารจาก Socail Networlk ทั้งจาก Facebook และ Twitter

ยามนี้คงไม่บอกว่า ข่าวสารที่ว่าเป็นเรื่องราวอะไร เชื่อว่าคนไทยทั้งประเทศคงจับจ้องอยู่ที่เรื่องการชุมนุมของเสื้อแดงและการเข้ากระชับพื้นที่ของรัฐบาลไทยและศอฉ. (ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน)

ข่าวสารที่ผมได้เสพในยามเช้าของวันนี้ ยังคงไม่ต่างจากเมื่อวาน กระสุนปืน ระบิด M79 และความตายของ "เหยื่อ" ยังคงเป็นกลิ่นคาวที่เราได้สูดดมกันแทบทุกเช้า

น่าสลด ที่วันนี้ผมได้รับรู้เหตุการณ์หลายๆ เรื่อง ซึ่งทั้งหลายทั้งปวงล้วนแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยินแทบทั้งสิ้น

ช่วงสายของวัน ขณะเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของ Twitter จากนักข่าวในพื้นที่ มีข่าวหนึ่งร้องบอกว่า "คนเก็บขยะถูกยิงตาย บริเวณสามแยกดินแดน"

ข่าวนี้ ผมได้มารับทราบจากเพื่อนที่เป็นนักข่าวและเข้าประจำในพื้นที่ดังกล่าวพอดีว่า เบื้องต้นเขาโดนยิงที่ขา ขณะร้องขอความช่วยเหลือ และใครหลายๆ คนพยายามเข้าไปพาเขาออกมา เขาก็ถูกยิงเข้าที่ศรีษะ ตายคาที่

ในเวลานั้นเพื่อนของผมเล่าให้ฟังว่ามีคนพยายามจะวิ่งไปนำศพออกมา แต่ก็ถูกกองกำลังยิงปืนดักหน้าไว้ตลอด ครั้นจะหันหลังหลบก็มีระเปิด M79 กระหน่ำลง ความอลวนช่วงนี้เกิดอยู่นานเท่าไหร่ ผมไม่แน่ใจ กระทั้งมีชายคนหนึ่งเดินถือธงขาวออกไปพร้อมกับยกมือพนมขอชีวิตไหว้ไปรอบทิศทาง ถึงจะนำศพของเขาออกมาได้

ขณะเดียวกันในบริเวณอื่นๆ ข่าวที่ได้รับก็มีเพียงเสียงปืน เสียงระเบิด ไม่ต่างกัน

ในวันเดียวกันนี้ เป็นวันเผาศพของสุรเฌอ (นายสมาพันธ์ ศรีเทพ) หรือวันที่ทุกคนต่างส่งเข้ากลับดาว B612 ผมจึงละสายตาจากข่าวสารบนโลกออนไลน์แล้วออกเดินทางไปโลกความจริง

สุรเฌอ คือน้องชายของพวกเราที่เสียชีวิตไปเมื่อวันที่ 15 พ.ค. จากความอยากรู้อยากเห็นประชาธิปไตยของประเทศไทยว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไร

ผมนัดหมายกับเพื่อนไว้หน้าสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ระหว่าง รถค่อนข้างติด การเดินทางทำได้ยากลำบาก ปัจจัยมาจากสองสาเหตุคือ โรงเรียนในแถบบริเวณนั้นกำลังปล่อยนักเรียนกลับบ้าน เนื่องจากห่วงในความอันตราย รถราของผู้ปกครองจึงอลหม่านตั้งแต่ไม่ทันบ่าย

และอีกเหตุผลคือมีข่าวว่าพื้นที่บางแห่งของเทศบาลนนทบุรี ถูกเสื้อแดงยึดพื้นที่ ทำให้พื้นที่บางส่วนไม่สามารถสัญจรไปได้

ระหว่างที่รอ รถเมล์คันหนึ่งที่จอดเทียบป้าย เอ่ยทักกับผู้โดยสารว่า ไม่เข้าอู่ แต่จะวนกลับไปยังเส้นทางเดิมอีกรอบ เพราะเส้นทางไปอู่รถถูกปิด

ผมยืนรอเพื่อนไม่นานนัก ก็ได้ออกเดินทางไปยังจุดหมาย วัดละหาร บางบัวทอง สถานที่ตั้งศพของสุรเฌอ

ผมนั่งกระบะหลังรถ ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวในเวลานั้น มันทำให้ผมลืมปัญหาบ้านเมืองไปชั่วขณะ ซึ่งมาคิดอีกทีภายหลัง ความร้อนของอากาศแม้มันจะทรมานร่างกาย แต่มันก้ไม่ได้ทำให้ใจต้องทรมานเท่ากับข่าวสารที่ได้รับ

แต่ก็เป็นเพียงชั่วขณะหนึ่ง หลังจากที่เดินทางไปถึงวัดละหาร เพื่อนซึ่งนั่งอยู่ภายใน ลงมาพร้อมกับข่าวสารว่า "แกนนำยอมมอบตัวแล้ว แต่เสื้อแดงไม่ยอม ตอนนี้กำลังไล่เผาสถานที่ต่างๆ"

เพียงอีกไม่นาน ข่าวสารต่างๆ จากสื่อที่เรามีอยู่ในมือ ณ เวลานั้นก็เทประดังเข้ามา

เซ็นทรัลเวิร์ล สยามพารากอน โรงหนังสยาม ช่อง 3 ฯลฯ กำลังถูกเผา

ผมได้แต่ถอนหายใจให้กับข่าว โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ข่าวสารยังคงบอกเล่าเรื่องราวต เช่นเดียวกับการส่งเฌอกับดาวก็ดำเนินไปคู่กัน

ไม่นานก็มีข่าวจากเพื่อนว่ามีการประกาศเคอร์ฟิวส์ ห้ามผู้คนออกจากเคหะสถานหลังเวลา 20.00 น.

ชั่วโมงนั้น ยอมรับว่าเป็นกังวลกับการเดินทางของตัวเองมากกว่าสิ่งไหน แต่ขณะเดียวกันที่ข่าวสารด้านอื่นๆ สะพัดเข้ามา ก็ทำให้ความสนใจในตัวเองเริ่มลดน้อยลงไป

ผมแทบจะไม่เชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นว่านี่คือความจริง แม้ว่าก่อนหน้านี้ จะยอมรับแล้วว่า ยังไงเสียก็คงต้องเกิดเป็นแน่

ไม่ว่าอย่างไร ไฟไม่มีทางดับไฟได้

ใช้ไฟก็มีแต่จะโหมให้ยิ่งลุกโชนหนักขึ้นไปอีก

แม้จะมีคนถามหาน้ำในเวลานั้น

แต่ดูเหมือนความขุ่นหมองในจิตใจจะบดบังแหล่งน้ำที่เหลืออยู่ จนเขาเดินผ่านไปอย่างไม่ใยดี

ไฟกำลังดับไฟ

หรือต้องบอกว่า ไฟกำลังโหมไฟให้ยิ่งแรง

จากเวลาบ่าย จนถึง 18 นาฬิกาโดยประมาณ เราไม่ได้รับข่าวสารใดๆ ที่ทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้เลย

จะมีอยู่เพียงสิ่งที่เรียกรอยยิ้มเหงาๆ บนความเศร้าอย่างงามๆ ได้ ก็ในเรื่องของการส่งสุรเฌอกลับดาวของเขานั้นล่ะ

ใช่ แม้ว่านี้จะเป็นงานศพ แต่จะเป็นงานศพที่ไม่อาจลืมได้ลง บทกวี บทเพลง คำพูด ถ้อยคำต่างๆ ที่ร้อยเรียงกันอยู่ในบริเวณนี้ เหมือนเป็นโอเอซิสเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เราต้องเบิกตาดูโลก และเรียนรู้มันต่อไป

จุ๋ม เพื่อนคนหนึ่ง ได้บันทึกถึงสุรเฌอใน facebook ว่า  เฌอ จะต้องไม่ตายฟรี หลายคนจะ 'ตื่น' จากการ 'ตาย' ของเขา

จากนี้ไป แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราคงไม่อาจหลับตา หลบลี้หนีความจริงได้

ความจริงว่ามีอะไรเกิดขึ้นบนสังคมไทย

หลังจากเราส่งเฌอกลับดาว หลายคนก็เริ่มแยกย้ายกันกลับ ผมเองเป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่แยกตัวกลับก่อน เพราะพะวงกลับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เพื่อนผมมาส่ง ณ ที่เดิมอันเป็นจุดนัดพบ

ตอนนั้นใกล้จะทุ่ม

ผู้คนมากมายยังขวักไขว้อย่างสับสน

ผมแลเห็นหลายๆ คนพยามโบกไม้โบกมือเรียกหาพาหะนะในการเดินทาง แต่ก็สักได้รับการปฏิเสธโดยทั่วหน้า

เหตุผลง่ายๆ ที่เราได้รับจากคนขับรถ texi ซึ่งน่าจะเป็นทางเลือกเดียวของการเดินทางในเวลานี้ คือ ไม่ได้อยู่ในเส้นทาง เอารถไปส่งอู่ไม่ทัน

ผมภาวนาให้เจอ texi ส่วนบุคคล ที่ไม่มีเรื่องอู่มายึด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเจอ

ขณะที่หลายคนกำลังแย่งกันเรียก ผมตัดสินใจเดินออกมาจากป้ายรถเมล์ เพื่อหาพื้นที่สงบๆ และมีเพียงผมคนเดียวในอาณาเขตนั้น

ผมเดินย้อนขึ้นไป ในทางที่รถกำลังวิ่งสวนขึ้นมา

ผมกำลังลักไก่ ไม่เข้าคิว ไม่รักษากติกา

เหมือนจะเป็นผลกรรมของการทำผิด ผมโบกรถราว 10 คัน ไม่มีคันไหนจอด แม้ว่า ไฟหน้ารถเหล่านั้นจะขึ้นข้อความว่า "ว่าง"

texi คันหนึ่งเขาบอกว่า ให้ผมไปเหมามอเตอร์ไซต์รับจ้างดีกว่า เรียกแบบนี้สงสัยไม่มีใครไป

ด้วยถิ่นที่ผมอยู่ ไม่น่าจะเป็นทางที่ texi สายนี้ผ่าน

โชคดีที่ผมไม่เชื่อคำพูดของ texi คันนี้

คันต่อไปที่ผมโบก เขาจอดรับ แม้ว่าจะลังเลเรื่องการไปส่งรถกลับอู่เหมือนคันอื่น (บางทีอาจเป็นเพราะข้อเสนอที่ผมบอกว่า จะจ่ายเพิ่มให้อีกเท่าตัวก็ได้)

texi คันที่ผมนั่งกลับที่พัก เขาเป็นกลาง แต่แหยงแดง

หลายคำด่าพรั่งพรูตลอดทาง

มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่ผมก็ไม่ริเถียงคำใดๆ

อย่างน้อย เขาก็ยังมีเหตุผลในการด่า และไม่ได้แสดงข้อความใบสั่งฆ่าใดๆ ต่อเสื้อแดง

เขาบอกเพียงว่า คนแถวบ้านเขามีแต่เสื้อแดง พี่ก็เห็นด้วย แต่พี่ไม่ชอบในบางวิธี แล้วไม่ชอบพวกวัยรุ่น ที่พอเมาก็มากร่างใส่กันเรื่องสีเสื้อ เกือบจะตีกันหลายที แต่ก็ห้ามใจไว้อยากมีเรื่องกับคนบ้านเดียวกัน

ผมไม่พูดอะไรมากนอกจากพูด "ครับ" จนถึงที่หมาย

เวลานั้นเพียงคิดว่า ให้เขาได้ระบายออกทางคำพูด เพียงแค่สองคนก็น่าจะดีกว่าเขาไประบายด้วยคำพูดแบบนี้กับคนอื่นในที่สาธารณะหรือไปแสดงออกด้วยท่าทียียวนตามวาจา

ณ ที่หมาย มิเตอร์ขึ้นตัวเลข 75 บาท ผมยื่นธนบัตรสีแดงให้ 2 ใบ เขาไม่รับ เขาหยิบแค่ใบเดียว แล้วพยายามล้วงหาเหรียญ ผมบอกว่าไม่ต้องทอน แค่พี่ยอมออกนอกเส้นทางมาส่งผมก็เป็นพระคุณแล้ว

เขายิ้มให้

ผมยกมือไหว้

เราจากกัน

ผมมุ่งหน้าขึ้นห้อง กลับมาทำกิจวัตรไม่ต่างจากตอนเพิงตื่นอน เปิดคอมพิวเตอร์ ติดตามข่าวสาร (มีแทรกการเปิดทีวีบ้างเป็นระยะเมื่อมีประกาศจากศอฉ.และนายกอภิสิทธิ์)

ข่าวสารค่ำนี้แรงกว่าช่วงเช้า

เพียงเนื้อหาไม่เท่าไหร่

แต่ความเห็นนี้สิ น่ากลัวยิ่งกว่า

ไม่ว่าจะฝ่ายไหน ต่างฝ่ายต่างพูดถ้อยคำที่มาจากอารมณ์

สองคำที่เห็น ไม่ "ยิง" ก็ "เผา"

เหมือนจะไม่มีใครยอมใคร

เวลาเดินทางอย่างช้าๆ

การประกาศเคอร์ฟิวส์กินพื้นที่ไปอีกหลายจังหวัดนอกจากกทม.

ศาลากลางหลายที่ถูกเผา

วัยรุ่นออกปล้นสิ่งของ

ห้างร้านที่โดนเพลิงกระหน่ำในช่วงบ่ายกำลังจะเหลือแค่ชื่อ

แต่ในข่าวต่างๆ ที่ได้รับ ก้ไม่อาจบอกได้เลยว่าเรื่องไหนจริง เรื่องไหนเท็จ

ข่าวลือเรื่องความรุนแรงส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ยิ่งกว่าความจริง

บางคนยังประณามเสื้อแดง

บางคนประณามรัฐบาล

บางคนสวดมนต์อ้อนวอนทาง facebook และ twitter

ไม่มีใครรู้ว่าเช้าวันนี้ ขณะที่ผมกำลังบันทึก จะเป็นอย่างไร

ข่าวสารเริ่มสร่างซา

ขณะนี้เวลา เกือบ 4 นาฬิกา

ผมไม่อาจคาดเดาใจใครได้อีกต่อไป

ใจที่มองเห็น ความรุนแรงหรือสันติ

ใจที่มองเห็นความแค้น

ใจที่มองไม่เห็นอะไรเลย

ใจของเราที่อาจไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเก่า

Comment

Comment:

Tweet

ยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นซักวันอยู่แล้วในประเทศไทย
ประเทศประชากรทั้งประเทศมีรายได้เฉลี่ยต่ำกว่า
แรงงานขั้นต่ำ(แถมต่ำกว่าเยอะอีกตังหา จังหวัด
ที่ดีหน่อยก็ห้าพันแย่หน่อย เฉลี่ยทั้งจังหวั้ด
สามพันก็มี) เป็นตัวเลขที่ไม่เคยมีรัฐบาลไหนพูด
ถึง ทั้งที่ประเทศไทยส่งออกเยอะมาก จีดีพีก็ไม่ใช่
น้อยๆแล้วถามว่าใครรวย ความแตกต่างทางชนชั้น
สูงขนาดนี้ การประท้วงระดับนี้เกิดขึ้นแน่นอนจะ
ช้าหรือเร็วเท่านั้น แล้วมันจะยิ่งหนักขึ้นๆ โดยมี
ทางแก้ไขทางเดียวคือทำให้คนจนมีชีวิตที่ดีขึ้น
โดยด่วน(ซึ่งใครมันจะทำได้) สรุปว่าประท้วง
หนักขึ้นโดยไร้ทางแก้นั่นเอง

แต่ตอนนี้เวลานี้ ใครจะเป็นรัฐบาลก็ได้จะระบบอบ
ไหนก็ได้ ช่วยแก้ปัญหาแล้งทีเถิด เห็นข่าวแล้วน้ำตา
ตก คนกรุงประปาไม่เคยขาดชาวบ้านติดเขื่อนไม่มี
น้ำใช้ สมเพชตัวเองที่เป็นคนกรุงจริงๆ

#18 By XEGXEF on 2010-06-13 01:32

เห็นด้วยกับ #16

#17 By ผ่านมาเจอ (124.120.165.112) on 2010-06-02 05:43

เราเลือกประณามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้ เพราะสื่อไม่ได้ให้คำตอบที่น่าเชื่อถือสำหรับเรา แต่ที่เราเห็นด้วยตาและสาปแช่งออกไป คือเหล่าปีศาจที่สิงสู่ในร่างของนักวางเพลิงเหล่านั้นต่างหาก

#16 By eskimo on 2010-05-21 13:46

บันทึกไว้ในความทรงจำค่ะ

คงต้องช่วยกันเยียวยา และฟื้นคืนดี
ไม่รู้จะอีกนานเท่าไหร่

โดยเฉพาะการลบคำว่า "แค้น" ออกจากใจของผู้คนส่วนหนึ่งออกไป

#15 By Pat on 2010-05-21 00:12

อยากให้เหตุการรณ์ทั้งหมด เป็นเพียงค่ฝัน

ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปในที่สุด

#14 By Clepsydra:: on 2010-05-20 21:28

#13 By ราศีกุมภ์ on 2010-05-20 19:39

ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณสุรเฌอด้วยครับ

สุดท้ายหนังน้ำเน่าก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆเหมือนที่ได้นั่งดูหลังข่าวภาคค่ำ มันก็คงต้องอดทน ยอมรับความเจ็บปวดกันทุกฝ่าย เราอาจจะวิพากโน่นวิจารณ์นี่ได้ แต่ก็อยากให้เห็นใจในทุกฝ่าย สิ่งที่เขาคิดสิ่งที่เขาทำ อาจแสดงผลออกมาไม่ดีนักแต่เราลูกที่มีพ่อ มีแม่คนเดียวกัน ให้อภัยกันแล้วลุกขึ้นมายิ้มให้กันใหม่อีกครั้งเถิดครับ
แค่ยิ้มเงาแห่งความโกรธก็จะคลาย
แค่คำว่าไม่เป็นไรนะ ก็เหมือนกับเป็นก้าวแรกที่เราจะเดินร่วมกันได้ในเส้นทางที่ทุกคนจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข
แค่จูงมือกันออกเดินก็มั่นใจได้ว่าเราจะมีเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข
และแค่เราไม่ปล่อยมือจากกันพรุ่งนี้ที่สดใสจะรอเราอยู่

ด้วยความปรารถนาดีจาก วิรุฬห์บัณฑิต ครับ
บ้านเมืองยังซ่อมได้ ใจคนซ่อมยาก

#10 By Mango Hotel on 2010-05-20 12:49

ได้แต่หวังว่า ประสบการณ์ จะทำให้คนไทยมีสติ และเข้มแข็งขึ้น

#9 By Mues on 2010-05-20 12:33

ฟังเพลง กรุงเทพราตรี เมื่อเช้า พร้อมภาพประกอบ
น้ำตาไหล เลย

#8 By ลำดวน on 2010-05-20 12:05

บางครั้งความเงียบก็ไม่ช่วยอะไร
การทำลายล้างก็รังแต่จะสร้างความเสียหาย

จุดสุดท้าย เราคงต้องเริ่มต้นนับหนึ่งกันใหม่

#7 By i'FY on 2010-05-20 10:00

Hot! ขอให้หยุดเผา ทำลายประเทศไทยของเรา..และช่วยกันกลับมาฟื้นฟู โดยเร็ว..
Hot!

#5 By CARINOBLU on 2010-05-20 09:28

ขอบคุณสำหรับข้อความในบันทึกนี้ค่ะ
จะหาอ่านข่าวอย่างไรให้คลอบคลุมก็ไม่ได้ อยู่ต่างประเทศจะติดตามอะไรก็ลำบาก เห็นความเกลียดชังที่คนเรามีต่อกันแล้วเศร้าใจค่ะ ดิฉันเชื่อว่าการสูญเสียครั้งนี้คงไม่เป็นการเสียเปล่า ขอให้น้ำที่จะดับไฟไม่ระเหยแห้งไปเพราะความร้อนของมันค่ะ

ขอบคุณอีกครั้ง

#4 By ... (12.188.168.155) on 2010-05-20 06:55

เมื่อคืน นอนฝันร้ายอะ

ไม่น่าเชื่อเลย ว่าภาพที่เหน จะเปนกรุงเทพ

ถ้าไม่บอกประเทศไทย

คิดว่าประเทศอิรักหรืออิหร่านซะอีก

#3 By ซิน (121.94.87.174) on 2010-05-20 06:52


น้ำตาฉันหลั่งไหลในเช้าแรกของวันนี้Hot! Hot! Hot!

#2 By freeda on 2010-05-20 06:37

^^ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าา^__^

พรุ่งนี้ตื่นมา ทุกอย่างอาจเป็นแค่ฝันไป ....

เฮ้อ

#1 By atomdogger on 2010-05-20 04:07